Barneherskar, barnekonge eller barnekeisar er ein monark som ikkje er blitt vaksen. I eit monarki der monarken ikkje er myndig enno kan ein eller fleire regentar eller rådgjevarar ha makta.[1] Dette kan til dømes vera eit familiemedlem eller ein høgtståande adelsmann eller embetsmann. Medan herskaren er umyndig kan konkurransen mellom ulike politikarar og rådgjevar vera særs hard.[2]
Barnekongar kan vera knytte til uro og omveltingar i eit monarki.
Barnekeisarar var vanlege ei tid i Vestromarriket (367-455), særleg i åra før keisar Valentinian III, som sjølv blei keisar som seksåring. Ordninga med barnekeisarer som etterkvart blei vaksne førte til ei såkalla infanitilesering av keisarembetet, som hadde festa seg under den lange regjeringstida til Honorius, som var keisar før Valentinian.[3] I denne ordninga opererte keisarmakta i eit sterkt avgrensa maktrom samanlikna med autoriteten det hadde hatt eit hundreår tidlegare.
Fujiwara-klanen blei den styrande makta i Japan for lang tid framover då Fujiwara Yoshifusa blei regent ein barnekeisar i 858.[4]
Alfred den store tok trona i Wessex i 871 i staden for ein av dei mindreårige brorsonane sine i ei kaotisk tid med vikinginvasjonar.[5] Ifølgje nokre forskarar fann framveksten av primogenitur, rådsstyre og parlamentet si makt i England alle stad i samband med barneherskarar.[6]